کوی دهدشتی
کانون فرهنگی مسجد دهدشتیکوی دهدشتی
کانون فرهنگی مسجد دهدشتیایام سوگواری صدیقه کبری
السلام علیک یا صدیقة الکبری
السلام علیک یا صدیقه الشهیدة
الســـــــــــــــــــلام علـیــــــــــــــــــــک یا فـــــــــــــــاطــــــــــمة الـــــــــــــــزهــــــراء .س.
هیئت عزادارن کوی دهدشتی
ضمن عرض تسلیت ایام سوگواری دخت نبی اکرم.ص. ، ام الائمه ، بزرگ بانوی جهان ، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها به پیشگاه آقا امام زمان .عج. و تمامی شیعیان جهان ، به اطلاع می رساند از شنبه مورخه 91/2/2 به مدت پنچ شب مراسم روضه خوانی وسخنرانی وهمچنین از یکشنبه مورخه 91/2/3 به مدت سه شب مراسم سینه زنی سنتی بامداحی حاج مصطفی گراشی در مسجد دوانیهای کوی دهدشتی برگزار خواهد نمود انشا ا... حضور شما سروران گرامی همچون سالهای قبل این مراسم نیز با شکوه تر برپا خواهد گردید.
السلام علیک یا صدیقه الشهیدة
الســـــــــــــــــــلام علـیــــــــــــــــــــک یا فـــــــــــــــاطــــــــــمة الـــــــــــــــزهــــــراء .س.
هیئت عزادارن کوی دهدشتی
ضمن عرض تسلیت ایام سوگواری دخت نبی اکرم.ص. ، ام الائمه ، بزرگ بانوی جهان ، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها به پیشگاه آقا امام زمان .عج. و تمامی شیعیان جهان ، به اطلاع می رساند از شنبه مورخه 91/2/2 به مدت پنچ شب مراسم روضه خوانی وسخنرانی وهمچنین از یکشنبه مورخه 91/2/3 به مدت سه شب مراسم سینه زنی سنتی بامداحی حاج مصطفی گراشی در مسجد دوانیهای کوی دهدشتی برگزار خواهد نمود انشا ا... حضور شما سروران گرامی همچون سالهای قبل این مراسم نیز با شکوه تر برپا خواهد گردید.
سیاه پوشی بمناسبت ایام فاطمیه
میلاد حضرت زینب .س.
پنجم جمادی الاول ، میلاد با سعادت زینب کبری .س. اسوه صبر و پایداری ، چشمه مهر و وفا بر همه شیعیان و دلبستگان بوستان آل عبا مبارک باد.
حضرت زینب کبرى(علیها السلام) سومین فرزند حضرت زهرا(علیها السلام) است که در پنجم جمادى الاولى سال پنجم یا ششم هجرى قمرى در مدینه منوره متولد شد.
کنیه حضرت ام کلثوم، ام عبداللّه و ام الحسن است ولى کنیه خاص ایشان ام المصائب، ام الرزایا و ام النوائب مى باشد. القاب آن مخدره بسیار است که از جمله آن عقیله بنى هاشم، عقیلة الطالبین، صدیقه صغرى (اشاره به مادرش که صدیقه کبرى است و پدرش که صدیق اکبر است)، عصمت صغرى، ولیة اللّه، الراضیة بالقدر و القضاء، صابرة البلوى من غیر جزع و لا شکوى، امینة اللّه، عالمة غیر معلمة، فهمة غیر مفهَّمه، محبوبة المصطفى(صلى الله علیه وآله) و...مى باشد
زمان ولادت آن حضرت پیامبر(صلى الله علیه وآله) در سفر بود. امیرالمؤمنین(علیه السلام) براى نامگذارى این مولود فرمود: «بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) سبقت نمى گیریم». زمانیکه پیامبر(صلى الله علیه وآله) تشریف آوردند، جبرئیل نازل شد و عرض کرد: خداوند سلام مى رساند و مى فرماید: «این دختر را زینب نام گذار، چه اینکه این نام را در لوح محفوظ نوشته ایم».
پیامبر(صلى الله علیه وآله) زینب(علیها السلام) را بوسید و فرمود: «وصیت مى کنم به حاضرین و غائبین که این دختر را به خاطر من پاس بدارید، که همانا به خدیجه کبرى مانند است».
سکینه و وقار آن حضرت را به خدیجه کبرى(علیها السلام) و عصمت و حیائش را به فاطمه زهراء(علیها السلام) و فصاحت و بلاغتش را به على مرتضى(علیه السلام) و حلم و بردباریش را به حسن مجتبى(علیه السلام) و شجاعت و قوت قلبش را به حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) همانند نموده اند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-تقویم شیعه، صفحه 120.http://www.makaremshirazi.org/
کنیه حضرت ام کلثوم، ام عبداللّه و ام الحسن است ولى کنیه خاص ایشان ام المصائب، ام الرزایا و ام النوائب مى باشد. القاب آن مخدره بسیار است که از جمله آن عقیله بنى هاشم، عقیلة الطالبین، صدیقه صغرى (اشاره به مادرش که صدیقه کبرى است و پدرش که صدیق اکبر است)، عصمت صغرى، ولیة اللّه، الراضیة بالقدر و القضاء، صابرة البلوى من غیر جزع و لا شکوى، امینة اللّه، عالمة غیر معلمة، فهمة غیر مفهَّمه، محبوبة المصطفى(صلى الله علیه وآله) و...مى باشد
زمان ولادت آن حضرت پیامبر(صلى الله علیه وآله) در سفر بود. امیرالمؤمنین(علیه السلام) براى نامگذارى این مولود فرمود: «بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) سبقت نمى گیریم». زمانیکه پیامبر(صلى الله علیه وآله) تشریف آوردند، جبرئیل نازل شد و عرض کرد: خداوند سلام مى رساند و مى فرماید: «این دختر را زینب نام گذار، چه اینکه این نام را در لوح محفوظ نوشته ایم».
پیامبر(صلى الله علیه وآله) زینب(علیها السلام) را بوسید و فرمود: «وصیت مى کنم به حاضرین و غائبین که این دختر را به خاطر من پاس بدارید، که همانا به خدیجه کبرى مانند است».
سکینه و وقار آن حضرت را به خدیجه کبرى(علیها السلام) و عصمت و حیائش را به فاطمه زهراء(علیها السلام) و فصاحت و بلاغتش را به على مرتضى(علیه السلام) و حلم و بردباریش را به حسن مجتبى(علیه السلام) و شجاعت و قوت قلبش را به حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) همانند نموده اند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-تقویم شیعه، صفحه 120.http://www.makaremshirazi.org/
تبریک سال نو
کوی دهدشتی، آغاز فصل بهار و فرارسیدن سال نو خورشیدی را به همه ملت شریف ایران ،بالاخص همشهریان عزیز بوشهری تبریک عرض نموده و ازخداوند منان آرزوی سلامتی وطول عمری باعزت همراهِ با موفقیت روزافزون را آرزو مینماید.به امید روزی که با آمدن عزیزمان مهدی موعود .عج. بهار و نشاط وخرمی تمام جهان را فرا گیرد.کوی دهدشتی، آغاز فصل بهار و فرارسیدن سال نو خورشیدی را به همه ملت شریف ایران ،بالاخص همشهریان عزیز بوشهری تبریک عرض نموده و ازخداوند منان آرزوی سلامتی وطول عمری باعزت همراهِ با موفقیت روزافزون را آرزو مینماید.به امید روزی که با آمدن عزیزمان مهدی موعود .عج. بهار و نشاط وخرمی تمام جهان را فرا گیرد.
وفات حضرت فاطمه معصومه .س.
السلام علیک یا فاطمة معمعصومه
حضرت فاطمه معصومه(علیها السلام) دختر موسى بن جعفر(علیه السلام) در دهم ربیع الثانى سال 201 هجرى قمرى وفات نمود.
در «سفینة البحار» از کتاب «تاریخ قم» تألیف «حسن بن محمد شیبانى» در باره سیّده جلیله، فاطمه معصومه(علیها السلام) که مزار شریفش در شهر طیّبه قم مى باشد، نقل شده: حضرت معصومه(علیها السلام) یکسال پس از این که مأمون امام رضا(علیه السلام) را در سال 200 هجرى قمرى به شهر مرو طلبید، از مدینه به سمت مرو حرکت کرد، تا اینکه به ساوه رسید و مریض شد. پرسید: از اینجا تا قم چقدر راه است؟ عرض کردند: 10 فرسخ. به خادم فرمود: مرا به قم ببر. در نهایت ایشان به قم رفتند و در منزل موسى بن خزرج بن سعد ساکن شدند. مدت 16 یا 17 روز در قم ماندند و آخرالامر در سن 18 یا 22 سالگى به رحمت ایزدى پیوست و دار فانى را وداع فرمود. حضرت را غسل دادند و کفن نمودند و در اراضى بابلان که همان جاى روضه مقدسه است و مُلک موسى بن خزرج بود به خاک سپردند.
در کتاب انوار المشعشعین صفحه 208 جلد اول آمده: آل سعد جنازه حضرت را به بابلان آوردند و نزدیک سردابى که براى آن حضرت کنده بودند، گذاشتند و گفتگو مى کردند که چه شخصى او را دفن کند آخرالامر بعد از گفتگوهاى زیاد قرار شد خادم پیر که نامش قادر و مرد صالحى بود ایشان را دفن کند. در این هنگام دو نفر سوار نقابدار با عجله آمدند. بر حضرت نماز خواندند و حضرت را در سرداب دفن نموده و رفتند. کسى ندانست که آنها چه کسانى بودند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ 1- حوادث الایّام، صفحه 100.http://persian.makarem.ir
در «سفینة البحار» از کتاب «تاریخ قم» تألیف «حسن بن محمد شیبانى» در باره سیّده جلیله، فاطمه معصومه(علیها السلام) که مزار شریفش در شهر طیّبه قم مى باشد، نقل شده: حضرت معصومه(علیها السلام) یکسال پس از این که مأمون امام رضا(علیه السلام) را در سال 200 هجرى قمرى به شهر مرو طلبید، از مدینه به سمت مرو حرکت کرد، تا اینکه به ساوه رسید و مریض شد. پرسید: از اینجا تا قم چقدر راه است؟ عرض کردند: 10 فرسخ. به خادم فرمود: مرا به قم ببر. در نهایت ایشان به قم رفتند و در منزل موسى بن خزرج بن سعد ساکن شدند. مدت 16 یا 17 روز در قم ماندند و آخرالامر در سن 18 یا 22 سالگى به رحمت ایزدى پیوست و دار فانى را وداع فرمود. حضرت را غسل دادند و کفن نمودند و در اراضى بابلان که همان جاى روضه مقدسه است و مُلک موسى بن خزرج بود به خاک سپردند.
در کتاب انوار المشعشعین صفحه 208 جلد اول آمده: آل سعد جنازه حضرت را به بابلان آوردند و نزدیک سردابى که براى آن حضرت کنده بودند، گذاشتند و گفتگو مى کردند که چه شخصى او را دفن کند آخرالامر بعد از گفتگوهاى زیاد قرار شد خادم پیر که نامش قادر و مرد صالحى بود ایشان را دفن کند. در این هنگام دو نفر سوار نقابدار با عجله آمدند. بر حضرت نماز خواندند و حضرت را در سرداب دفن نموده و رفتند. کسى ندانست که آنها چه کسانى بودند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ 1- حوادث الایّام، صفحه 100.http://persian.makarem.ir
میلاد پیامبر رحمت
"اللهم صل علی محمد وآل محمد"
سپاس خدایی را که بر ما منت نهاد به وجود محمد صلی الله علیه و آله در میان امت های گذشته و قرون سپری شده... بار الها! پس درود فرست بر محمد صلی الله علیه و آله که امین وحی تو، و بزرگوارتر از تمام خلق تو، و بنده پسندیده در میان بندگان توست. آن پیشوای رحمت و قافله سالار خوبی و کلید برکت، چنان که جان خویش را برای اجرای فرمان تو به زحمت انداخته و در راه تو بدنش را هدف ناراحتی قرار داد... تا آن جا که به دیار غربت و محل دور از اهل و عشیره و مرکز سکونت هجرت نمود.... بار الها! مرتبه او را به سبب زحماتی که در راه تو کشید به بالاترین درجات بهشت بالا بَر، تا اندازه ای که هیچ کس در هیچ مقام و منزلت با او یکسان نباشد و در آستانت، هیچ مَلِک مقرّب و پیامبر مُرسل با او برابری نکند و قبول شفاعتش را در اهل بیت پاکیزه اش و مؤمنان از امّتش بیش از آن چه به او وعده فرموده ای به او اعلام فرما.
سپاس خدایی را که بر ما منت نهاد به وجود محمد صلی الله علیه و آله در میان امت های گذشته و قرون سپری شده... بار الها! پس درود فرست بر محمد صلی الله علیه و آله که امین وحی تو، و بزرگوارتر از تمام خلق تو، و بنده پسندیده در میان بندگان توست. آن پیشوای رحمت و قافله سالار خوبی و کلید برکت، چنان که جان خویش را برای اجرای فرمان تو به زحمت انداخته و در راه تو بدنش را هدف ناراحتی قرار داد... تا آن جا که به دیار غربت و محل دور از اهل و عشیره و مرکز سکونت هجرت نمود.... بار الها! مرتبه او را به سبب زحماتی که در راه تو کشید به بالاترین درجات بهشت بالا بَر، تا اندازه ای که هیچ کس در هیچ مقام و منزلت با او یکسان نباشد و در آستانت، هیچ مَلِک مقرّب و پیامبر مُرسل با او برابری نکند و قبول شفاعتش را در اهل بیت پاکیزه اش و مؤمنان از امّتش بیش از آن چه به او وعده فرموده ای به او اعلام فرما.
درود حضرت سجاد بر پیامبر:www.howzeh.net
ضمن عرض تبریک میلاد فرخنده ختم رسل ، پیامبر رحمت حضرت محمد مصطفی .ص. وفرزند ایشان حضرت امام جعفر صادق .ع. ،درشب وروز میلاد آن دو نور آسمانی جشنی به همین منظور در مسجد دوانیهای کوی دهدشتی با حضور نماز گزاران پس از نماز مغرب وعشا برگزار گردید.
میلاد حضرت جعفر صادق .ع.
خجسته سالروز طلوع خورشید هدایت، تبلور دُرّ دریای عصمت، تلألؤ نگین انگشتری امامت، شکوفایی گل بوستان احمد صلی الله علیه و آله ، ولادت صادق آل محمّد صلی الله علیه و آله , همچنین یوم الله بیست ودوم بهمن پیروزی انقلاب اسلامی بر تمام دوستداران معرفت و حقیقت و مسلمانان مبارک باد.
آغاز امامت حضرت مهدی .عج.
(مَن یُعَظِّمْ شَعائِراللّه فَاِنَّها مِن تَقْوى القُلوبِ . . .)
خوشا به حال کسى که شعائر دین خدا را بزرگ و محترم شمارد; زیرا این صفت، ویژگى دل هاى پرهیزگار است.
امامت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه
هشتم ربیع الاول شهادت مظلومانه ى امام حسن عسکرى (علیه السلام) آغاز دوره ى امامت امام مهدى (عج)، از حوادث مهم و حساس تاریخ تشیع به شمار مى رود. با گرامى داشت خاطره ى این روز باشکوه، مطلب زیر را با هدف آشنایى بیشتر با شخصیت آخرین حجت خدا در روى زمین و اظهار ارادت به پیشگاه آن حضرت تقدیم مى داریم. امید است همیشه یاد آن عزیز پنهان در پس پرده ى غیبت را در دل هایمان زنده داریم و از وظایف خطیر خویش در این دوره ى سرنوشت ساز غافل نباشیم.
8 ربیع الاول شهادت امام حسن عسکری
آفتاب روز هشتم ربیع الاول در حال طلوع بود، که آفتابی پرفروغ از دیگر سو غروب می کرد. او یازدهمین پیشوای آسمانی مردمان، حضرت امام حسن عسکری علیه السلام بود، که شمع وجودش پس از 28 سال پرتوافشانی به خاموشی می گرایید. در سالروز شهادت آن امام بار دیگر زمین و آسمان در عزای سلاله ای پاک از خاندان نبوی سوگوار است، تا با گریه و فغان بر مظلومیت آن امام همام با فرزندش حضرت ولی عصر (عجل اللّه تعالی فرجه الشریف) هم ناله شود. شهادت امام عسکری علیه السلام را بر دادگستر جهان، امام زمان (عج)، و تمام رهروان راه آن حضرت، تسلیت می گوییم.
هجرت رسول اکرم از مکه به مدینه
مردم مدینه در سال سیزدهم بعثت با حضرت رسول(صلى الله علیه وآله) در مکه بیعت نمودند تا حضرت به مدینه مهاجرت کنند و عهد کردند که در مدینه از حضرت همچون جان خود محافظت نمایند. چون این معاهده صورت گرفت مردم مدینه به وطن خویش بازگشتند.
کفار قریش که از پیمان آنها با پیامبر(صلى الله علیه وآله) با خبر شدند بر کینه آنها افزود، لذا قرار گذاشتند که از هر قبیله، مردى دلاور انتخاب کرده و با هم پیامبر(صلى الله علیه وآله) را به قتل برسانند تا خون بهایش در بین قبائل پراکنده گردد، و عشیره پیامبر(صلى الله علیه وآله) قدرت مقابله با قاتل حضرت را نداشته باشند.
این جماعت شب اوّل ربیع الاوّل در اطراف خانه پیامبر(صلى الله علیه وآله) جمع شدند و قرار گذاشتند که وقتى پیامبر(صلى الله علیه وآله) به رختخواب رفت بر بالین وى حاضر شوند و او را به قتل برسانند.
خداوند متعال موضوع را به پیامبر(صلى الله علیه وآله) اطلاع داد و آیه شریفه (إذْ یَمکُر بِکَ الَّذینَ کَفَروا لیُثبِتوکَ أوُ یَقتُلوکَ أوُ یُخرِجوکَ و یَمکُرونَ وَ یمکُرُ اللّهُ و اللّهُ خَیرُ الماکِرینَ)(1) نازل شد، و پیامبر(صلى الله علیه وآله) مأمور گشت تا على(علیه السلام) را به جاى خود در بستر گذارد و از مکه خارج شود.
پیامبر(صلى الله علیه وآله) به على(علیه السلام) فرمود: خداوند امر کرده در جاى من بخوابى و من خارج شوم. على(علیه السلام) عرض کرد: یا رسول اللّه اگر من در جاى شما بخوابم شما نجات مى یابید؟ فرمود: بلى. در این هنگام على(علیه السلام) عرض کرد: اَلْحَمْدُ لِلّهَ الَّذى جَعَلَ نَفْسى وَقاءً لِنَفْسِ رَسُول الْلّه و سجده شکر به جا آورد. رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) او را در بر گرفت و بسیار گریست. در این هنگام جبرئیل نازل شد و دست رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) را گرفت و از خانه بیرون برد. پیامبر(صلى الله علیه وآله)آیه شریفه (وَ جَعَلْنا مِنْ بَینِ أیدیهِمْ سَدّاً وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیناهُمْ فَهُمْ لایُبْصِروُن) را تلاوت نمود و از خانه خارج شد. سپس به غار ثور تشریف برد و سه روز در آنجا ماند، در روز چهارم به سوى مدینه حرکت نمود و در دوازدهم ربیع الاوّل وارد مدینه شد.(2)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-انفال، آیه 30.
2-حوادث الایّام، صفحه 77.
کفار قریش که از پیمان آنها با پیامبر(صلى الله علیه وآله) با خبر شدند بر کینه آنها افزود، لذا قرار گذاشتند که از هر قبیله، مردى دلاور انتخاب کرده و با هم پیامبر(صلى الله علیه وآله) را به قتل برسانند تا خون بهایش در بین قبائل پراکنده گردد، و عشیره پیامبر(صلى الله علیه وآله) قدرت مقابله با قاتل حضرت را نداشته باشند.
این جماعت شب اوّل ربیع الاوّل در اطراف خانه پیامبر(صلى الله علیه وآله) جمع شدند و قرار گذاشتند که وقتى پیامبر(صلى الله علیه وآله) به رختخواب رفت بر بالین وى حاضر شوند و او را به قتل برسانند.
خداوند متعال موضوع را به پیامبر(صلى الله علیه وآله) اطلاع داد و آیه شریفه (إذْ یَمکُر بِکَ الَّذینَ کَفَروا لیُثبِتوکَ أوُ یَقتُلوکَ أوُ یُخرِجوکَ و یَمکُرونَ وَ یمکُرُ اللّهُ و اللّهُ خَیرُ الماکِرینَ)(1) نازل شد، و پیامبر(صلى الله علیه وآله) مأمور گشت تا على(علیه السلام) را به جاى خود در بستر گذارد و از مکه خارج شود.
پیامبر(صلى الله علیه وآله) به على(علیه السلام) فرمود: خداوند امر کرده در جاى من بخوابى و من خارج شوم. على(علیه السلام) عرض کرد: یا رسول اللّه اگر من در جاى شما بخوابم شما نجات مى یابید؟ فرمود: بلى. در این هنگام على(علیه السلام) عرض کرد: اَلْحَمْدُ لِلّهَ الَّذى جَعَلَ نَفْسى وَقاءً لِنَفْسِ رَسُول الْلّه و سجده شکر به جا آورد. رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) او را در بر گرفت و بسیار گریست. در این هنگام جبرئیل نازل شد و دست رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) را گرفت و از خانه بیرون برد. پیامبر(صلى الله علیه وآله)آیه شریفه (وَ جَعَلْنا مِنْ بَینِ أیدیهِمْ سَدّاً وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیناهُمْ فَهُمْ لایُبْصِروُن) را تلاوت نمود و از خانه خارج شد. سپس به غار ثور تشریف برد و سه روز در آنجا ماند، در روز چهارم به سوى مدینه حرکت نمود و در دوازدهم ربیع الاوّل وارد مدینه شد.(2)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-انفال، آیه 30.
2-حوادث الایّام، صفحه 77.
http://persian.makarem.ir/
یکم ربیع الاول
در نیمه شب اول ربیع الاول سال 11 هجرى قمرى، امیرالمؤمنین على بن ابیطالب(علیه السلام)بدن مطهر خاتم الانبیاء و المرسلین(صلى الله علیه وآله) را دفن نمودند.
هنگام رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله) مغیره، خطاب به ابوبکر و عمر گفت: اگر بعداً با مردم کارى دارید آنها را دریابید. لذا ابو بکر و عمر هنگام دفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) حاضر نبودند، بلکه میان دیگران بودند و در سقیفه براى خود امیر انتخاب مى کردند، و قبل از آنکه کنار بدن حضرت حاضر شوند، بدن مطهر دفن شد.
عبداللّه بن حسن مى گوید: به خدا قسم ابوبکر و عمر بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) نماز نخواندند، با توجه به اینکه سه روز بدن مبارک پیامبر(صلى الله علیه وآله) دفن نشد، ولى اهل سقیفه مشغول کار خود بودند.
مصیبت و فاجعه رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله) از یک طرف و بى احترامى به آن حضرت و توجه نداشتن مردم به غسل و کفن حضرت از طرف دیگر، داغهایى بود که بر دل مبارک امیرالمؤمنین(علیه السلام) سنگینى مى کرد. چنانچه با یاد تلخ آن روزها فرموده اند: «آیا بدن شریف پیامبر(صلى الله علیه وآله) را رها مى کردم و او را دفن ننموده، براى خلافت و سلطنت بعد از او نزاع مى کردم»؟
هنگامى که امیرالمؤمنین(علیه السلام) متوجه غسل و کفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) شد وغاصبین خلافت در سقیفه بودند، در شب چهارم که اول ربیع الاول بود بدن مبارک آن حضرت را دفن فرمود، و طبق وصیت پیامبر(صلى الله علیه وآله) متوجه جمع آورى قرآن شد. آن حضرت فرموده بودند:« على جان، تا سه روز از خانه خارج مشو و قرآن را جمع آورى کن...».
در این ایام، سه بار به منزل آن حضرت هجوم آورده اند: بار اول در روز اول ربیع بود که براى بیعت آمدند و آن حضرت فرمود: قسم یاد کرده ام که تا جمع قرآن تمام نشود از خانه بیرون نیایم، سپس آنان باز گشتند. پس از آن امیرالمؤمنین(علیه السلام) شبها صدیقه طاهره و حسنین(علیه السلام)را بر درِ منزل اصحاب مى بردند و طلب یارى مى نمودند.
بار دوم هفت روز بعد از دفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) بود که زبیر و عده اى دیگر در منزل امیرالمؤمنین(علیه السلام) جمع شده بودند.
بار سوم به منزل حضرت هجوم آوردند، و پس از آتش زدن دربِ منزل و ضرب و جرح حضرت صدیقه طاهره(علیها السلام) و کشتن حضرت محسن(علیه السلام)، امیرالمؤمنین(علیه السلام) را با دست بسته بیرون بردند.(1)
همچنین حضرت امام حسن عسکرى(علیه السلام) را در سال 260 هجرى قمرى در چنین روزى مسموم نمودند.(2)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-تقویم شیعه، صفحه 71و73
2-حوادث الایّام، صفحه 77.
http://persian.makarem.ir/
هنگام رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله) مغیره، خطاب به ابوبکر و عمر گفت: اگر بعداً با مردم کارى دارید آنها را دریابید. لذا ابو بکر و عمر هنگام دفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) حاضر نبودند، بلکه میان دیگران بودند و در سقیفه براى خود امیر انتخاب مى کردند، و قبل از آنکه کنار بدن حضرت حاضر شوند، بدن مطهر دفن شد.
عبداللّه بن حسن مى گوید: به خدا قسم ابوبکر و عمر بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) نماز نخواندند، با توجه به اینکه سه روز بدن مبارک پیامبر(صلى الله علیه وآله) دفن نشد، ولى اهل سقیفه مشغول کار خود بودند.
مصیبت و فاجعه رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله) از یک طرف و بى احترامى به آن حضرت و توجه نداشتن مردم به غسل و کفن حضرت از طرف دیگر، داغهایى بود که بر دل مبارک امیرالمؤمنین(علیه السلام) سنگینى مى کرد. چنانچه با یاد تلخ آن روزها فرموده اند: «آیا بدن شریف پیامبر(صلى الله علیه وآله) را رها مى کردم و او را دفن ننموده، براى خلافت و سلطنت بعد از او نزاع مى کردم»؟
هنگامى که امیرالمؤمنین(علیه السلام) متوجه غسل و کفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) شد وغاصبین خلافت در سقیفه بودند، در شب چهارم که اول ربیع الاول بود بدن مبارک آن حضرت را دفن فرمود، و طبق وصیت پیامبر(صلى الله علیه وآله) متوجه جمع آورى قرآن شد. آن حضرت فرموده بودند:« على جان، تا سه روز از خانه خارج مشو و قرآن را جمع آورى کن...».
در این ایام، سه بار به منزل آن حضرت هجوم آورده اند: بار اول در روز اول ربیع بود که براى بیعت آمدند و آن حضرت فرمود: قسم یاد کرده ام که تا جمع قرآن تمام نشود از خانه بیرون نیایم، سپس آنان باز گشتند. پس از آن امیرالمؤمنین(علیه السلام) شبها صدیقه طاهره و حسنین(علیه السلام)را بر درِ منزل اصحاب مى بردند و طلب یارى مى نمودند.
بار دوم هفت روز بعد از دفن پیامبر(صلى الله علیه وآله) بود که زبیر و عده اى دیگر در منزل امیرالمؤمنین(علیه السلام) جمع شده بودند.
بار سوم به منزل حضرت هجوم آوردند، و پس از آتش زدن دربِ منزل و ضرب و جرح حضرت صدیقه طاهره(علیها السلام) و کشتن حضرت محسن(علیه السلام)، امیرالمؤمنین(علیه السلام) را با دست بسته بیرون بردند.(1)
همچنین حضرت امام حسن عسکرى(علیه السلام) را در سال 260 هجرى قمرى در چنین روزى مسموم نمودند.(2)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-تقویم شیعه، صفحه 71و73
2-حوادث الایّام، صفحه 77.
http://persian.makarem.ir/